De brief

Plof….daar viel een envelop op de deurmat en aan het logo kon ik zien dat het van het st Antonius ziekenhuis was. Normaal krijg ik wel vaker post van het ziekenhuis, maar nooit in zo’n grote envelop. Nieuwsgierig opende ik het en las de inhoud. Mijn ogen vlogen over de regels en ik bemerkte een emotie in mij wat mij verwarde.

De brief gevatte informatie over de komende behandeling met infliximab. Dit weet ik al een poosje, maar om het nu zo zwart op wit te zien raakte het mij enorm. Het heeft te maken met mijn grootste aanleg tot struisvogelpolitie. Zolang ik mij niet gedraag als een zieke dan ben ik ook geen zieke was altijd mijn redenatie. Het heeft geleid tot oversporig bezig zijn met allerlei activiteiten waar ik maar plezier uit kon halen. Niemand kon ooit vermoeden dat ik een ernstige ziekte met mij mee draag. Niemand zag ooit aan mij met hoeveel pijn en uitputting ik te dealen had. Het was alsof ik iedere dag een wedstrijd met mijzelf had, mentaal tegen fysiek. Het lijf maar schreeuwen om zorg en aandacht wat ik notoir negeerde. Mentaal ben ik sterk!

De keerzijde van dit gedrag is dat ik dan ook nooit gelooft wordt als ik met een blij gezicht aan iemand vertel wat ik mankeer. Ook tijdens het lopen van het Pieterpad kwam ik zeer ongeloofwaardig over. Als ik dit nog kan dan zal het toch allemaal nog wel meevallen? Hoezo ernstig ziek, zo zie je er helemaal niet naar uit!
Ik was dan ook al geruime tijd gestopt om te proberen het uit te leggen. Iedereen heeft zijn eigen gekleurde bril op en gelooft dat wat men ziet. Ik had mij daar al bij neer gelegd.

De brief bevat informatie over de werkwijze van de behandeling met infliximab en die behandeling krijgt niet iedereen. Het is een zeer kostbare behandeling. Het schijnt dat iedere keer dat ik naar het ziekenhuis moet voor een infuus dat zo’n zakje al 500 euro kost en de dagbehandeling ongeveer 600 euro. Dat is dan alleen al voor die ene dag per 4 weken dat ik daar zit. Er omheen moet er ook nog van alles gebeuren, Pet/ct scan, bloedprikken en ik weet al niet wat van allerlei onderzoeken. Dat kost klauwen met geld. Dat ik nu wel die behandeling krijg zegt het iets over de ernst van mijn ziekte. Daar waar ik zelf altijd over bagatelliseerde krijgt nu een andere lading. Dat is waarom ik mij nu zo verward voel.

Ik zal moeten erkennen dat het niet niks is en dat ik daarom behoorlijk beperkt ben in mijn leven. Die beperking is niet zichtbaar voor anderen…behalve voor mijn naasten die het wel degelijk signaleren maar voorzichtig zijn in het uiten daarvan. Ze kennen mij….recalcitrant gedrag roept het op! Hoezo kan ik iets niet! Ik zal het je bewijzen!
Dat ik mij steeds moet bewijzen is een gevolg van een zeer traumatische jeugd. Ik was nooit goed genoeg, mocht er niet zijn. Ik moest mijn bestaansrecht steeds ‘verdienen’. Dat heeft mij mentaal heel sterk gemaakt, maar het gevoel dat ik mij nog steeds moet bewijzen is nog steeds aanwezig ook al weet ik dat het nergens op slaat. Dat trauma is gewoon niet weg te wissen. Ik kan pas tevreden zijn over mijzelf als ik het ‘verdiend’ heb!

De brief ligt open voor mijn neus en tranen wellen op in mijn ooghoeken. Ik hoef niet te bewijzen dat ik ziek ben……De arts zal mij echt niet deze behandeling geven als het niet noodzakelijk was. Ik ben blij dat er wellicht weer hoop aan de horizon gloort als deze medicatie aanslaat. Dat het voor mij wat makkelijker wordt om mijn dingen te doen die mij kwaliteit van leven geven. Die hoop geeft mij voor nu al de kracht om de komende week door te komen, want ik krijg het zwaar!
Welliswaar zelf voor gekozen maar ik moet iedere dag repeteren of optreden in een prachtig openlucht theaterstuk. Aankomende maandag zelfs drie keer optreden, in de ochtend, de middag en de avond. Teven moet ik die dag koolhydraat vrij eten voor de pet/ct scan die ik de dinsdag moet ondergaan waarvoor ik al vroeg in Utrecht moet wezen. Zelf weet ik niet goed hoe ik dat met mijn beperkte energie moet gaan doen, maar verstand op nul en gaan met die banaan.

gelukkig heeft een goede vriend van mij een campertje…..ik hoop dat ik tussen de voorstellingen door daar even plat mag gaan liggen om mijn oogjes te sluiten…..dat vind hij vast wel goed!


Afsluiting Pieterpad….Dank jullie wel!

Toen ik het idee lanceerde bij sarcoidos.nl om het Pieterpad te gaan lopen en daar gelijk een sponsortocht van wilde maken had ik geen idee waar ik eigenlijk aan begon. Geen idee wat mij allemaal te wachten stond en nul komma niks ervaring omtrent al het regelwerk wat er bij komt kijken. Spannend en uitdagend vond ik het allemaal wel en dat was reden genoeg om het dan maar gewoon te doen en maar te kijken waar het schip strandde.

Nu de tocht gedaan is vind ik het tijd om even terug te kijken naar deze ervaring. Ik ben bejubelt, op een voetstuk geplaatst en men heeft keer op keer de waardering uitgesproken op weer een etappe. Laat ik nu steeds gedacht hebben dat ik deze tocht allerminst in mijn uppie gedaan heb. Juist door alle support voelde ik mij gedragen en nooit alleen onderweg. Het is bijzonder motiverend om steeds lovende kritieken te krijgen. Dat maakt dan ook dat ik een dankwoord wil schrijven voor iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen aan een wondermooie ervaring.

Ik wil dank zeggen voor iedereen die mij een logeeradres aangeboden heeft voor 1 of meerdere nachten nog voor ik nog maar 1 stap gelopen had. Dit zijn Renata Vischer, Arie en Janneke Hollander, Carolien Ploeg (waar ik door omstandigheden geen gebruik van heb gemaakt), Jeanette Westerdijk, Erica Bontekoe, Mary Bokkelman (ook door omstandigheden geen gebruik van gemaakt) en Lia Theodorou. Bij iedereen werd ik warm ontvangen, kreeg heerlijk eten aangeboden, een fijn bed en werd gehaald en gebracht naar iedere etappe die ik wilde starten of beëindigen. Deze luxe was heerlijk en het heeft ook zeker wat gebracht.
Wanneer je de mensen beter leert kennen zorgt dat voor verbinding. Bijna allemaal zijn het lotgenoten die het fijn vonden dat ik kwam en die begrijpt wat het betekend om te moeten leven met sarcoidose.

Dan wil ik dank zeggen voor alle mensen die een etappe of meerdere met mij zijn mee gelopen. Dat zijn Geert van den Berg (5 etappes), Marin Kuipers (gedeelte van een etappe), Henny Brouwer (2 etappes) Arie Hollander ( 2 etappes), Thomas van den Berg ( 1 etappe) Mathijs van den Berg (1 etappe), Jaap Senff (4 etappes), Karin Spaan-Strik (1 etappe), Erica Bontekoe (1 etappe), Julia Jans-Prinsen (gedeelte van een etappe), Chris Knoet (1 etappe), Arie Hemmen (1 etappe) en Peter van Dijk (1 etappe).
Het was heel fijn als ik een wandelmaatje op een etappe had. Er is altijd gespreksstof genoeg en daardoor lijkt de afstand altijd minder lang. Tevens is het gewoon heel fijn om datgene wat je ziet onderweg te delen met iemand die naast je loopt en het voelt veilig dat wanneer je wat gebeurd dat er iemand bij je is die als het moet om hulp kan roepen.

Mijn motto die al een aantal jaartjes mee gaan……

Dan wil ik nog dank zeggen voor alle mensen die iets gedaan hebben wat niet in het vorige rijtje thuis horen maar net zo fijn waren. Zoon Thomas die voor mij een sponsorsite heeft gemaakt waardoor het doneren makkelijk was en zo was daar Jan van Weerden uit Winsum die ons ontving met heerlijke koffie en koeken en die ons naar het startpunt bracht. Gerda Scheffer die ons een Pieterpad poppetje doneerde, Nethanja Wijnhoven en Monique Lintmeyer die mij van het station ophaalde en halverwege de etappe met een vorstelijk gedekt picknickkleed opwachtte waar ik van genieten mocht. Ook was daar lotgenoot Karin Spaan die mij weer liet kennismaken met mijn oeroude gewortelde gevoel van strijdbaarheid. Ik heb het van haar gezicht afgelezen!
Dan zijn er nog alle mensen die ik verder niet bij naam ga noemen omdat het er dan teveel worden die mij ondersteund hebben door op FB of onder mijn blogs mij een hart onder de riem te steken met ontzettend lieve reacties. Mij het gevoel gaven dat het er toe doet dat wat ik deed. Dat het op wat voor manier dan ook zinvol was. Dat was voor mij de benzine waarop ik lopen kon. Iets kunnen beteken voor een ander geeft mij altijd een goed gevoel. Dank jullie allemaal hiervoor!
Als laatste wil ik natuurlijk ook alle mensen nog bedanken die een financiële donatie hebben gedaan voor onze mooie patiëntenvereniging Sarcoidose.nl. Ik weet zeker dat er goede dingen mee gedaan worden.

En toen kwam de dag dat ik wakker werd en besefte dat het klaar was. Ik had de tocht volbracht en hoefde niet meer. Toen kreeg ik van Mister Sarco de rekening gepresenteerd. Ik voelde mij leeg, doodvermoeid en mijn rug deed het ook niet meer zodat ik noodgedwongen op de stoel/bank moest blijven zitten. De pijn en de vermoeidheid kwam in alle hevigheid opzetten en ondanks dat ik er onbewust wel rekening mee had gehouden kwam het toch nog weer als verrassing. Vaak ben ik de struisvogel die de kop in het zand steekt en ook nu was dat het geval geweest.
Nu ik dit blogje schrijf is het twee weken later en begin weer een beetje op te krabbelen. Ik heb weer iets meer energie en ook mijn rug protesteert niet meer bij iedere geringe inspanning. Ik moet mij nog gedeisd houden maar het komt vast wel weer helemaal goed. Ik geloof daarin en heb tot nu toe altijd nog gelijk gekregen…dus zal het nu ook wel bij het rechte eind hebben.

Wat overblijft is de prachtige herinnering over deze vier maanden. Wat waren ze intens mooi. Maar ik had ze nooit zo kunnen beleven zonder de support van jullie allemaal. We hebben het samen gedaan, samen gedragen en het zorgt voor verbinding. Samen staan we sterk!

Alle bloemen en kadootjes uitgestald bij mij thuis

Door namen te noemen loop ik natuurlijk de kans dat ik iemand vergeet. Mijn hoofd doet het nog niet zo goed, dus hierbij wil ik ook iedereen bedanken die ik vergeten ben te noemen. Dat heet in mijn geval niet nalatig maar risico van het chronisch ziek zijn en brainfog. Het is wat het is!

Nogmaals……DANK JULLIE WEL ALLEMAAL!!!!!

Pieterpad etappe 26 Valkenburg-st Pietersberg

Nu sta ik voor de onmogelijke opgave om deze etappe in een blogje te beschrijven wat eigenlijk niet in woorden samen te vatten is. Welke woorden ik ook kies, ze benaderen niet het enorme geweldige gevoel wat ik die dag ervaren heb. Ik ga dus maar een poging doen.

Vrijdag 30 juli 2021 ben ik al voor vijf uur wakker en kijk naast mij naar mijn jarige man die nog diep in slaap is. Straks zal hij verrast worden met een versierde tafel in ons hotel wat ik stiekem geregeld heb. Ik voel een spanning in mijn lijf wat mij verteld dat het een zeer bijzonderen dag gaat worden. Ik ga mijn pieterpadje afsluiten met de komende laatste etappe van 17 kilometer. Hoe zal het allemaal gaan?

Na het ontbijt binden we onze tassen op onze ruggen en lopen naar de plaatselijke bakker om twee lekkere echte Limburgse vlaaien te kopen. Daarna lopen we naar het station waar we onze vrienden Arie en Peter opwachten die toevallig op een camping in de buurt staan en deze dag met ons mee willen lopen. Op de afgesproken tijd zag ik ze aankomen in een buurtbusje. Het ontroerde mij deze gezichten te zien op een plek driehonderd kilometer van ons huis terwijl we in het echt dicht bij elkaar wonen. Na een warme hartelijke begroeting liepen we met ons viertjes inclusief vlaaien naar het huis van Chris Knoet, de interim voorzitter van Sarcoidose.nl waar de koffie op ons wachtte. Daar hebben we heerlijk gezeten en genoten van al het lekkers ter ere van Geert zijn verjaardag!
Na een uurtje moest ik toch enigszins aandringen op vertrek want de gesprekken verliepen geanimeerd en zou nog uren kunnen doorgaan. Tevens liep ook Chris deze etappe mee dus onderweg konden we gewoon verder kletsen.

Foto van vertrek bij de rivier de Geul, v.l.n.r Geert van den Berg, ikzelf, Peter van Dijk, Chris Knoet en Arie Hemmen

Aangezien er nog een noodverordening voor het buitengebied van kracht was moesten we een alternatieve route lopen. Chris is bekend in dit gebied en hij leidde ons over de berg heen en langs een weg totdat we weer op de bestaande route liepen.
Ik genoot van mijn escorte op deze etappe. Deze vier mannen die toch zo maar hun vrije dag opofferden om met mij mee te lopen naar de st Pietersberg. Onderling konden ze het ook prima met elkaar vinden want de gesprekken waren gewoon doorgegaan na ons vertrek. Aangezien Chris in deze omgeving woont wist hij ook veel te vertellen over het landschap en de geschiedenis. Hij was een zeer goede gids op deze etappe.

Chris wist veel te vertellen over wat we onderweg allemaal tegen kwamen

Na een poosje vond Peter het wel tijd voor een pauze. We liepen nog een stukje door want volgens het boekje zou je bij de Bonte Haan een terras hebben. Helaas bij deze horeca gelegenheid aangekomen vonden we een bord met het opschrift dat het wegens omstandigheden gesloten was. Dus dan nog maar een stukje doorgelopen en ergens op de route vonden we een gezellig bankje waar we fijn konden zitten. Ik trok de thermosfles voor koffie en thee tevoorschijn, Chris de snelle Jelle en Arie de grote bak met chocola en nog veel meer lekkere dingetjes. Ik zat hier zo genoeglijk te genieten dat daar echt geen chique restaurant tegenop kan. De eenvoud met lieve mensen waar je je mee verbonden voelt is van veel meer betekenis dan alle luxe om ons heen.

Het moment dat ik mij realiseerde dat niet het doel het belangrijkste is, maar de reis er naar toe…..

Tijdens het lopen werd ik ietwat emotioneel, ik voelde mij zo warm omringt door vriendschap. De zon scheen, de natuur en omgeving prachtig en ik liep hier maar zo in ‘oes shoehe Limburg’ met prachtige mensen.
Peter en ik zongen een aantal liedjes en anderen vielen af en toe bij. Tevens deden we min of meer aan veldtheater door een typetje aan te nemen en in die rol met elkaar te ouwehoeren. Gewoon de grootste flauwekul die kant nog wal sloeg maar hartstikke gezellig was.

Geert en Chris in een geanimeerd gesprek

De buitenwijk van Maastricht was wat saai, maar eenmaal bij de Servaas brug aangekomen was het druk met toeristen. In kon mij nog niet zo goed voorstellen dat we nu al echt in Maastricht waren. De afstand leek voor het gevoel veel korter dan beschreven.

Op de Servaas brug

Op het onze lieve vrouwenplein zijn we even de kerk ingelopen om een kaarsje te branden. Ondanks dat ik atheïst ben houd ik wel van rituelen en het herdenken van dierbaren die mij in het leven ontvallen zijn. In mijn hart zijn ze altijd nog bij me.
Het was ook bij deze kerk dat er nog een mevrouw was die even de tekst wilde lezen wat op de vlag stond die aan mijn tas bevestigd was. Oh zei ze, ik ken het! Mijn paard heeft het ook. Daarmee vertelde ze mij dus wat nieuws. Ik heb mij nooit gerealiseerd dat sarcoidose ook bij dieren kon voorkomen. Ze doneerde een bedrag en na een hartelijk afscheid vervolgden we ons pad.

Al snel ging het omhoog en ik wist dat het de st Pietersberg was die ik nu beklom. Was het echt? Was dit de slotfase van mijn tocht? Het voelde zo onwerkelijk…….Een beetje in mijzelf gekeerd volgde ik mijn vier mannen van die dag.
Opeens zag ik in de verte wat mensen joelen en zwaaien met een vlag. Ach wat leuk dacht ik, er worden mensen ‘binnen gehaald’ net als bij de Vierdaagse. Ik deed nog een paar stappen totdat ik ineens Nethanja herkende als 1 van deze mensen. He, dat kan toch niet?

Vol ongeloof over het feit dat deze mensen er stonden om mij binnen te halen viel ik Nethanja in de armen. Ik was geroerd tot diep in mijn ziel…..
Nethanja was er samen met Tamara, Sabrina en Beppie die allemaal lotgenootjes zijn. Allemaal hebben ze de nare ziekte sarcoidose.
Ze boden ons wat te drinken aan, maar eerst wilden we even naar het echte eindpunt, de top van de st Pietersberg wat nog twee kilometer lopen was. Zo gezegd zo gedaan en eenmaal boven gekomen stonden de dames er al weer. Nu moest ik even onder de vlag doorlopen als finish en daarna werd er een fles bubbels losgetrokken en hebben we getoost op het voltooien van het Pieterpad.
Ik was helemaal van de wereld en wat verdwaasd keek ik maar een beetje om mij heen. Wat een feest en wat een lieve mensen en ik stond er maar een beetje te schutteren en te janken. Ik geloof dat ik er niet 1 fatsoenlijk bedankt heb…..

Lotgenoot Tommy Moreel die een paar uur vanuit België is komen fietsen

Daarna ging de tocht naar beneden en ik ging nog even chalet Bergrust binnen voor de oorkonde die daar te halen was om vervolgens mij weer te voegen tot het groepje om wat te gaan drinken. Jaaaaa, niet zo maar effies drinken….ik moest gaan zitten en voordat ik het wist had ik drie bossen bloemen in mijn armen en een fles wijn. Werd ik ook nog overladen met kadootjes……het hield maar niet op. Hapjes gingen rond en blikjes fris……ik kon het allemaal niet meer bevatten….
Ook was daar opeens lotgenoot Tommy Moreels uit België die een paar uur had moeten fietsen om mij binnen te halen…..hij overhandigde mij drie overheerlijke zelfgemaakte biertjes.

Finish….

Nu zouden we eigenlijk nog terug moeten lopen naar het station om daar de trein naar Valkenburg te nemen, maar de dames boden aan om ons in hun auto terug te brengen naar ons hotel. Super de luxe natuurlijk en het scheelde ook heel wat tijd.
Ik zat al die tijd nog wat verdwaasd achter in de auto….kon het allemaal nog niet echt bevatten wat er gebeurd was.
In ons hotel aangekomen ging ik mij op de kamer wat opfrissen en Peter, Arie en Geert ploften op het terras neer met een drankje.
Omdat Geert jarig was hadden Arie en Peter ons uitgenodigd voor een etentje bij hun op de camping. Daar zijn we heen gereden en voor het eerst sinds ik in Limburg aan het lopen was heb ik mijn felbegeerde ‘Soerfleesh” gegeten. Een heerlijk traditioneel Limburgs eten wat ik nog nooit eerder gegeten had.

Later op de avond met een vol hoofd en volle buik zijn we terug gekeerd naar ons hotel. Wat was het een bijzondere etappe en een bijzondere afsluiting. Dit ga ik nooit meer vergeten!
Ik proostte nog even met een wijntje op het terras van ons hotel op de verjaardag van Geert. Zijn verjaardag was wel een beetje in de schaduw gekomen door mijn pieterpadje maar dat gingen we nog wel weer goed maken.

Nethanja heeft een mijlpaal voor mij laten maken…..

Dit blogje is veel groter geworden dan alle anderen en nog heb ik veel niet verteld of weg gelaten. Dit zou mijn laatste blogje worden van het Pieterpad gebeuren maar ik vind dat er nog wel wat over te vertellen en te bedanken is. Dit zal ik hierna gaan doen in een soort van evaluatie blogje. Die komt er over een poosje!

Pieterpad etappe 25 Sittard-Strabeek

Woensdag 27 juli 2021 reisden Geert en ik af naar Valkenburg waar we een hotelletje geboekt hadden voor drie nachten omdat ik daar de laatste twee etappes wilde lopen van mijn Pieterpad avontuur. Geert zou mij vergezellen op deze etappes. De reis verliep voorspoedig en even voor drie uur in de middag checkten we in en konden we onze kamer betrekken.
Nadat we even het centrum van Valkenburg verkend hadden, wat net weer open was voor publiek na de wateroverlast belden we aan bij Chris Knoet, de interim voorzitter van de patiëntenvereniging waar we uitgenodigd waren voor een etentje. We werden warm ontvangen door hem en zijn vrouw Lia en genoten een heerlijke, gezellig diner. Ondanks dat we gespreksstof te over hadden maakten we het niet al te laat aangezien we de volgende dag de etappe Sittard-Strabeek wilden lopen en daar uitgerust aan wilden beginnen.

De volgende dag stond Chris op het afgesproken tijdstip voor ons hotel om ons weg te brengen naar het startpunt in Sittard. We werden in Sittard verwelkomt door de klanken van een straatorgel en ik kon het niet laten om daar even een dansje op te wagen. Dat mensen om ons heen wat geamuseerd stonden toe te kijken kon mij niet zoveel schelen, ik genoot!

Stipt om half tien bonden we onze tassen op onze ruggen en we gingen van start. De route liep de stad uit en we kwamen in een laan terecht met heel veel kleine kapelletjes en een grote. Dat we in een grotendeels katholiek gebied liepen was overduidelijk.

De kapel op de Kollenberg

Het weer was heerlijk en we schoten lekker op. Een uitnodigend bankje werd gebruikt om daar de meegebrachte koffie te drinken en even contact te hebben met onze kinderen via whatsapp. Zo’n telefoon is mij heilig op zo’n tocht. Ik heb dus vaak contact met het thuisfront en kan hulp vragen in geval van nood. Tevens heb ik twee accu’s op zak in geval het ding leeg dreigt te raken.
Bij kasteel Terborgh was er een terras waar we plaats namen en ons tegoed deden aan koffie en natuurlijk een stuk Limburgse vlaai. Het leven voelde super goed!

Terras bij kasteel Terborgh

Een half uurtje later vervolgden we onze tocht en we kwamen bij een groot wegkruis wat aangaf dat de st Pietersberg nog maar 34 kilometer was. Het voelde bijna onwerkelijk om al zo dicht bij te zijn.

bij het Ravensbosch aangekomen zochten we even naar de plek waar we door Chris op gewezen waren, omdat we daar een keuze konden maken welke route we wilden lopen. De bestaande route zou onderlangs lopen langs een smal pad met veel brandnetels en de andere zou volgens Chris prettiger te lopen zijn en kwam ook uit in Valkenburg. Bij de plek aangekomen besloten we om het advies van Chris niet in de wind te slaan en we zijn bovenlangs gegaan. Het was een fijn bospad wat ons direct naar Valkenburg voerde. Fijn om advies van mensen te krijgen die plaatselijk bekend zijn en weten waarover ze het hebben.

Het kleine watertje met bankje en brug waar we het pad bovenlangs kozen.

In ons hotel aangekomen gingen we snel douchen want we hadden met Nethanja afgesproken bij een eetcafe in Valkenburg samen te gaan eten. Op het afgesproken tijdstip waren we daar aanwezig en al snel kwam zij met haar man Jack ook aangelopen. Heel toevallig kende Nethanja ook nog de eigenaar van het eetcafe en we bestelden allemaal een heerlijke schnitzel.

Samen met Nethanja en Jack heerlijk eten bij het eetcafe

Ondanks dat we het heel gezellig hadden maakten we het niet al te laat. We moesten immers de volgende dag de laatste etappe lopen van het Pieterpad, de grande finale!
We namen hartelijk afscheid met de belofte dat ze ons gauw zouden bezoeken in Zwolle waar we samen ook een leuke dag van willen maken.
Dat Nethanja een groot geheim met zich mee droeg wist ik toen nog niet. Ik dacht haar een paar weken niet meer te zien.


Hoe anders soms de dingen kunnen lopen zou ik de volgende dag bemerken. Maar daarover meer in mijn volgende en laatste blog over het Pieterpad avontuur.

Pieterpad etappe 24 Montfort-Sittard

Gisteren vrijdag 23 juli 2021 stond ik al om 4.45 uur naast mijn bed om mij klaar te maken voor de wandeltocht die deze dag op de planning stond. Geert bracht mij iets voor zessen weg naar het station en om 6.20 uur zat ik in de trein die mij naar Utrecht bracht. Daar moest ik overstappen op de trein richting Maastricht wat ook lukte.
De mondkapjes die verplicht zijn in de trein begonnen mij te irriteren en dan vooral de lusjes die achter mijn oren zitten. Omdat het zo rustig nog was op dit tijdstip liet ik het voor een groot deel maar aan 1 oor hangen zodat er minder spanning op stond.
De trein schoot maar niet op en mijn ongedurige karakter begon op te spelen. Eerst moest de trein zo maar zonder reden stoppen voor een rood sein wat door een storing veroorzaakt werd en even later reed de trein heel langzaam achter een goederentrein aan die ook voor hetzelfde rode sein had staan wachten. Achteraf had de trein maar tien minuten vertraging maar voor mijn gevoel veel langer. Bijna drie uur had ik in de trein gezeten om uiteindelijk in Roermond uit te stappen.

Maar vanaf dat tijdstip was het een geweldige dag die begon met het feit dat Monique Lintmeyer, lotgenoot van de Sarco, mij bij het station opwachtte met haar auto om mij naar Montfort te brengen waar die dag de etappe zou beginnen. Dochter Iris en hond Lana waren gezellig mee gekomen.
In Montfort aangekomen hebben we eerst een lekkere cappuccino gedronken bij de plaatselijke bakker om vervolgens mijn tocht te starten.
Het weer was prachtig zonnig met een heerlijk temperatuurtje en mijn vestje en broekspijpen verdwenen al snel in mijn tas. De route liet mij weer prachtige paadjes bewandelen.

Altijd spannend om te zien wat er achter het bochtje in het pad tevoorschijn komt….

Ik liep lekker stevig door en na ruim 12 kilometer stond mij een geweldige verrassing te wachten! Daar zaten Nethanja met hond Ozzie, Monique Lindmyer met dochter Iris en hond Lana op een goed gevulde picknickkleed en werd ik hartelijk uitgenodigd om zitting te nemen aan deze dis om mij vol te eten met alles wat ze meegenomen hadden.

Broodjes, verse sap, koffie, yogurtjes met aardbeien, vers fruit, muffins en nog veel meer stond klaar!

Het werd mij helemaal warm om het hart bij zoveel support en liefdevolle verzorging. Juist deze verbinding met mensen die je een warm hart toedragen en je ondersteunen maakt het lopen zoveel makkelijker en leuker! Deze mensen die dezelfde rotziekte als ik met zich meedragen weten hoe lastig het is om te dealen met de pijn en de beperkte energie die we allemaal ervaren. Juist hen hoef je niets uit te leggen omdat ze tegen dezelfde dingen aanlopen.
Onze gesprekken daarover waren daarentegen absoluut niet somber, we hebben zitten schateren om de vele ‘domme’ dingen die we doen. Ons hoofd doet het vaak niet goed en dan gebeuren er wel eens zaken die op het moment dat het ons overkomt behoorlijk frustreren maar waar we achteraf om kunnen lachen omdat ze hilarisch zijn.

Normaal eet ik nooit zoveel onderweg, maar nu zat ik proppievol

Enfin, na ruim een uur eten en kletsen bond ik mijn tas weer op om vervolgens de rest van de etappe te lopen. Ik kwam al snel bij de Duitse grens en dat was een beetje een saai gedeelte. Het langgestrekte pad liep door een bos waar niet zoveel te bekijken was. Bij het binnentreden van Neerlands bodem kwam ik Klaartje3 nog tegen die stiekem het gras at buiten het weiland. Ik heb haar even vermanend toegesproken maar ze trok zich er niets van aan.

Klaartje3 die ‘onder ut droad deur vrat”

Ik huppelde nog een poosje door en weldra betrad ik de mooie stad Sittard. Het pad langs de beek was heel goed begaanbaar, maar ik kon nog goed zien hoe hoog het water had gestaan aan de beschoeiing wat plat lag en vervuild met modder.
Eenmaal op de markt aangekomen keek ik uit naar Nethanja die mij daar op zou wachten. Ik leek wel een publieke attractie want ik stond in mijn bezwete wandelkloffie midden op het plein met rondom alleen maar volle terrasjes en mensen die toch wat te kijken moesten hebben. Na een appje hadden Nethanja en ik elkaar snel gevonden en we ploften neer op een gezellig terras waar we een kriegje en een pizza bestelden.

Terrasje in Sittard met Nethanja

Om 18.30 uur zette Nethanja mij weer af op het station waar ik de bijna drie uur durende treinreis naar huis aanging. Het was druk in de trein en natuurlijk moesten die vervelende mondkapjes weer op.
Uiteindelijk was ik om bijna 22.00 uur thuis en ik sprong gelijk onder de douche. Trok een fris schoon huispakkie aan en plofte op de bank met een glaasje wijn en de beentjes languit.

Moe maar enorm voldaan keek ik terug op deze mooie etappe met zoveel lieve mensen om mij heen. Wat voel ik mij vaak een geluksvogel dat ik dit allemaal mee mag maken. Nu nog maar twee etappes te gaan om het Pieterpad te voltooien. Die zullen komende week, 29 en 30 juli gelopen worden. Ik kijk er nu al naar uit


Pieterpad etappe 23 Swalmen-Montfort

Ik was al vroeg wakker zondag 11 juli 2021 bij mijn logeeradres bij Lia en Harm. De avond er voor had Lia heerlijk gekookt en iets ‘lakkers’ er bij open getrokken.
Na het drinken van een paar mokken koffie bracht Lia mij naar het startpunt in Swalmen waar ik al snel het lievelingsdier van Jaap tegenkwam.

Ontzettend lief en aanhankelijk beestje…

Het pad bracht mij weer op plaatsen waar ik nog nooit geweest ben. De schoonheid van ons land treft mij iedere keer weer opnieuw. Ik liep deze etappe alleen en dan ga ik zoals gebruikelijk aan de mijmer. Waarom ik dit doe, wat vind ik belangrijk in het leven en wat brengt het pad mij tot nu toe. Gewoon in gesprek met mijzelf zijn geeft enorm veel rust.

Gewoon weer een bijzonder paadje…..wat vind ik aan het einde?

Op de kaart had ik een koffiekopje onderweg gezien wat duidde op een horeca locatie. Daar had ik mijn zinnen op gezet en liep daarom zonder pauze richting die plek. Nadat ik ergens liep en nog steeds niet de horeca had ontdekt verifiëerde ik even waar ik nu was. Tja, toen kwam ik er achter dat ik het gemist had want ik was al een stuk verder. Aangezien ik behoorlijk vermoeid was geraakt ben ik maar op een grote veldkei gaan zitten en heb daar mijn meegebrachte koffie en mueslibol genuttigd.
Weer wat uitgerust vervolgde ik mijn pad en kwam langs een mooie kasteelboerderij.

Adelijke kasteelboerderij Zuidewijk Spick

Terwijl ik een paadje afliep langs een slootkant naderden twee heren. “Mevrouw, wilt u wat voor ons doen?”, vroeg hij. “Als u twee mannen tegenkomt waarvan de een groot is en een geblokt petje draagt, wilt u hen dan de groeten doen van Jan en Teun?” Natuurlijk, geen probleem hoor beloofde ik hen.
De gehele verdere etappe heb ik uitgekeken naar een man met een geruit petje, maar ben die niet tegen gekomen. Tja…het houd je bezig he? Ik was wel nieuwsgierig naar het verhaal er achter.
Bij Sint Odilienberg aangekomen was ik weer verrast door dit mooie dorpje. Lia en Harm wonen er en ik zou er de lunch gaan nuttigen.

Blik op Sint Odilienberg vanaf de brug……een plaatje!

Ik liep Sint Odilienberg in en kwam op een pleintje met een groot kruis. Toen wist ik niet meer welke kant ik nu op moest om het huis van Lia en Harm te vinden en belde maar effies naar Lia. Terwijl we in gesprek waren zei Lia:” Kijk effen verder dan het kruis.” Ja hoor, daar stond ze in de deuropening van haar woning. Ik had het totaal over het hoofd gezien!
Terwijl Lia de lunch bereidde plofte ik neer op het terras met uitzicht op de mooie tuin en de vijver met de vele vissen en het geluid van klaterend water.

Lia en Harm met hun drie Noorse Boskatten

Na de lunch hing ik verkwikt weer mijn rugtas om en ging van start voor de laatste vijf kilometer naar Montfort die voor het overgrote deel door het bos liep. De lunchpauze had mij echt goed gedaan en ik liep stevig door en bereikte Montfort al na een uurtje.
Daar haalde Lia mij op en bracht mij naar station Sittard omdat ze zelf door moest naar Maastricht. Vanwege een wegopbreking was het effies zoeken maar ik heb de trein op de valreep gehaald. Toen duurde het uiteindelijk iets meer dan drie uur voordat ik thuis was.

Eigenlijk zou ik etappe 24 de volgende dag gaan lopen, maar ik was er te moe voor. Deze etappes had ik een beetje te snel op de voorgaand drie etappes gepland en ik was nog niet voldoende hersteld. Dus nu maar verplaatst naar komende zondag 18 juli 2021. Wie mij nog vergezellen wil op die etappe kan zich bij mij melden.

Inmiddels al 23 etappes volbracht en nog maar drie te gaan. Nog maar 63 kilometer tot aan de top van de st Pietersberg. Ik kan de stal ruiken…..

Pieterpad etappe 22 Venlo-Swalmen

Zaterdag 10 juli 2021 staat Jaap al om 6.30 uur met de auto voor mijn deur om de reis naar Limburg te maken om samen met mij de 22e etappe te gaan lopen van mijn Pieterpad avontuur.
Het was nog wat bewolkt, maar het beloofde een prachtige dag te worden met veel zon. De reis verliep perfect en even voor negen uur bereikten we station Swalmen waar we de auto parkeerden en de trein namen naar Venlo. Daar aangekomen bonden we onze rugtassen op en starten we onze tocht.

Een van de mooie idyllische paadjes onderweg

Toen we het trappisten klooster naderden wilden we graag gebruik maken van het bijbehorende horeca terras maar dat ging pas om 12 uur open….dus zijn we maar door gelopen. De route liep praktisch allemaal op de grens tussen Nederland en Duitsland en bij voormalig grenscafe Maalbekerhohe zijn we op een steen gaan zitten en hebben daar onze zelf meegebrachte koffie gedronken.

Met mijn rechterbeen in Nederland en mijn linker in Duitsland….je wipt hier zo de grens over!

De route ging verder door Duitsland heen langs loodrechte paden. We passeerden nog een stel met een onwillige ezel. Het beest wilde niet verder maar ook niet terug. Er was geen land mee te bezeilen zoals het een goede ezel betaamd. Jaap gaf toe niet mijn liefde voor koeien te delen, maar ezels vond hij wel geweldig. We vervolgden ons pad en ik kuierde volgzaam achter het vertrouwde silhouet aan. Soms is het ook gewoon fijn om niks te hoeven zoeken en te kijken…gewoon volgen dat wat goed en veilig voelt is heerlijk!

Kuieren achter een fijn en vertrouwd mens….een dierbaar silhouet!

We kwamen nog weer langs een mooie herberg met een zeer oude tamme kastanjeboom op het terras. Ik had wel trek in een frisse koude radler en Jaap wilde wel een cola. Op dat terras voor het eerst in mijn leven iets besteld via de QR code op de kaart die op het tafeltje lag. Het ging in 1 keer goed. Weer een overwinning behaald! Je bent nooit te oud om te leren he?

We vervolgden ons pad en al snel kwamen we in Swalmen aan. Jaap wilde nog wel even een foto maken van een beeld van een belangrijke man in de geschiedenis, mag Joost weten hoe die heette die zijn vinger voor zijn lippen hield als teken om stil te zijn. Ik poseerde voor hem om de foto te schieten….maar ja….Jaap had deze hele onthoofd op de foto en dan klopt er iets niet.

Ondanks de onthoofding van het beeld moet deze er toch bij!

Bij het station in Swalmen stapte Jaap in zijn auto terug naar Olst en ik apte Lia, mijn gastvrouw dat ik opgehaald kon worden. Binnen twintig minuutjes stond ze voor mijn neus en bracht mij bij haar huis met prachtige tuin waardoor ik mij in een oase van rust bevond.
Als echte limburger serveerde ze koffie met Limburgse vlaai op het terras en ik kon mijn moeie beentjes te rusten leggen.

Ergens onderweg bij een van de vele beekjes die Limburg rijk is. Wat een geweldige mooi omgeving!

Na deze etappe nog maar vier etappes te gaan…..op naar de st Pietersberg!

Pieterpad etappe 19 Gennep-Vierlingsbeek

Bij het schrijven van dit blog heb ik nog maar vijf etappes te gaan. Ik heb Groningen, Drenthe, Overijssel, Gelderland en Noord-Brabant achter mij gelaten en wandel alleen nog in de provincie Limburg. De vijf etappes bij elkaar opgeteld heb ik nog 107 kilometer te gaan en heb ik al 400 kilometer in de beentjes. Dat is een best eind al zeg ik het zelf.
Buiten het Pieterpad lopen ben ik ook nog een challenge aangegaan om 10.000 kilometer te gaan lopen in vijf jaar tijd. Die teller is gestart op 1 januari 2021 en staat nu ruim boven de 1500 kilometer.
Dit zijn zo de dingetjes die ik bedenk wanneer ik alleen op stap ben zoals met deze etappe. Het alleen zijn vind ik minder gezellig lopen, maar het geeft je wel de ruimte om zo maar wat voor het vaderland weg te mijmeren wat ik dan ook veelvuldig gedaan heb.

Het pad langs de Niers

De etappe begon rond negen uur in Gennep waar Erica mij afgezet had bij het startpunt. Het pad voerde geruime tijd langs de Niers met wondermooie landschapjes.
Daarna kreeg ik meer bos te zien en daar ben ik dan ook effies het spoor bijster geraakt. Ik zag maar weinig markeringen. Na wat heen en weer gedrenteld te hebben vond ik de route weer terug en opgelucht haalde ik adem…..verdwalen in een bos vind ik maar niks!
Ik liep weer stevig door en kwam uit bij natuurreservaat ‘Het Quin’ De kudde schapen wachtte mij al op bij het klaphek en boven op een zandheuvel aangekomen kon ik het hele gebied overzien.

Het Quint

Daar boven op die zandheuvel stond een bankje met daar op een mountainbike meneer. We raakten geanimeerd aan de klets en voor ik het wist waren we twintig minuten verder. Meneer scande nog effies mijn sponsorloop en vertelde dat hij thuis ging doneren. Tot op heden helaas is van hem nog niets ontvangen dus het was een loze belofte.

Ik vervolgde mijn tocht en kwam al snel in Afferden aan waar ik volgens Jaap de bakker moest bezoeken voor heerlijke vlaai. Ik was zijn tip helaas vergeten en stuiterde direct door naar de veerpont die mij over de Maas moest brengen. Op de boot herinnerde ik mij zijn advies, maar ja….toen was het te laat om nog weer terug te keren.

Veerpontje over de Maas bij Afferden

Direct toen ik aan de overkant was belde ik even naar Erica die mij weer op zou halen in Vierlingsbeek. Allebei zouden we er ongeveer een uur over doen om daar te komen, dus dat moest effies gecommuniceerd worden.
Wat had ik zonder Erica deze dagen moeten beginnen….ze was er steeds als ik haar nodig had, heeft haar huis ter beschikking gesteld, een heerlijk bed om te slapen, fijn terras om te eten en te borrelen, een badkamer waar je U tegen zegt en heel veel snaai om in de tas te stoppen voordat ik weer op pad ging. Wat een geweldig lief, hartelijk sociaal mens…ik heb haar in mijn hart gesloten!

Erica Bontekoe (vrijwilligster Sarcoidose.nl en redacteur van de Sarcoscoop)

Om klokslag 14.00 precies kwam ik aan in Vierlingsbeek en plofte neer op het terras van herberg Thijssen waar ik een lekker koud kersenbiertje bestelde. Die had ik wel verdiend vond ik zelf. Ondertussen keek ik uit naar de auto van Erica, die met een Duits kenteken wel op zou vallen in Vierlingsbeek. En ja hoor, om 14.08 kwam er een auto aanrijden die hevig knipperde met de lichten en een Duits kenteken had. Ballorig zwaaide ze mij toe, parkeerde de auto en plofte naast mij neer voor een bakkie thee.

Daarna reden we naar Nijmegen waar ik de trein naar Zwolle zou nemen. Erica vertelde mij dat ze in deze drie dagen ongeveer 500 kilometer met mij rondgereden had. Eerst al opgehaald vanuit Zwolle naar Duitsland en daarna steeds weer op en neer van start naar finish……ja dat tikt wel aan. Ze wilde er ook nog geen vergoeding voor aannemen. Wat ben ik toch blij met al deze mensen die mij helpen om de etappes te volbrengen!

Erica zette mij af bij station Nijmegen CS en ze zwaaide mij uit….ik ga haar missen!

Dag lieverd…..tot gauw!

Het waren heel bijzonder dagen, ik zal ze niet snel vergeten.

Pieterpad etappe 18 Groesbeek-Gennep

Maandag 5 juli 2021 was weer een bijzondere dag binnen mijn Pieterpad avontuur. Het verbaasd mij iedere keer opnieuw dat ik zo gegrepen word wat iedere etappe met zich mee brengt. Steeds weer verrast mij de mooie natuur en de bijzondere ontmoetingen met mensen onderweg. Ieder mens heeft zijn eigen verhaal en ik hoor er vele. Het doet mij beseffen dat we in de kern niets verschillen. We dragen allemaal ons rugtasje mee van de gebeurtenissen in ons leven die ons emotioneel geraakt hebben. Sommige zijn verwerkt maar veel blijft bewaard in een klein hoekje in ons hart en dealen er mee. Het delen van de inhoud van het bewaarde praat men graag onder het wandelen weg. In die zin is het wandelen een prima middel om te praten, emoties te delen en af en toe een traan te laten. Onder het lopen laten we som ook wel wat achter, een balast die we afwerpen omdat het dragen er van niet meer zinvol voelt. Het werkt bevrijdend.

Vandaag vergezelde Erica mij op deze relatief kleine etappe van 14 kilometer.
De dag begon bijzonder omdat we een lift kregen van heel lieve mensen, Henk en Julia Jans. Ik had een oproepje gedaan in de FB groep van Pieterpad vervoer en zij hadden gereageerd. Ze stonden ons al op te wachten op de afgesproken plek in Gennep en reden ons naar Groesbeek toe naar de start van deze etappe. Henk ging elders lopen en Julia liep een eindje met ons op. Ze is een geroutineerde loopster en heeft al 38 Vierdaagse op haar naam staan. Onderweg praatte ze honderduit over al haar wandelbelevenissen en het was beregezellig.
Erica en ik hadden nog wel eens moeite met de klimmetjes en moesten regelmatig effies stil staan om uit te blazen. Lieve Julia bleef getrouw wachten totdat wij weer op adem waren en verder konden.

Een mooi uitzichtpunt met Erica en Julia

Onderweg hebben we gepauzeerd op boomstronken die als zitplaats en tafel dienden en we genoten van onze koffie en broodjes. Julia checkte even of haar Henk nog wel op de route liep want ze had het wel een meegemaakt dat die man het verkeerde paadje had genomen. Je moet ze ook altijd in de gaten houden die mannen he?
Het Pieterpad boekje had ik steeds bij de hand om regelmatig te controleren of we nog goed liepen en waar we al op de route beland waren.

Julia kent de route op haar duimpje….

Bij het verlaten van het bosgebied kwamen we uit bij eetcafé ‘De Diepen’. Erica en ik besloten om daar onze lunch te gaan nuttigen maar Julia liep liever door om haar eigen pad te gaan vervolgen. We namen hartelijk afscheid. Normaliter geven we altijd een vergoeding voor het geven van een lift, maar wij mochten dat bedrag storten op de sponsorloop. Dank Daarvoor!

Lunch bij ‘De Diepen’

Na de lunch stapten we weer op en nog maar enkele minuutjes onderweg werden we verrast met luid getoeter van een auto. “Oh ik geloof dat het Henk is want die had ook een zwarte auto” zei Erica. Dat bleek later te kloppen toen Julia mij nog effies wat vertelde via messenger. Henk had zijn tochtje er al weer op zitten!

Wij liepen aangesterkt door de lunch weer verder en kwamen al snel in Gennep aan. Daar zagen we een ijssalon wat we niet konden weerstaan en we lieten ons dat smaken!

De beloning voor veertien kilometer!

We liepen nog effies een supermarkt binnen om ons diner voor die avond in te slaan en stapten in de auto richting huis van Erica. Moe maar voldaan hebben we het diner lekker op het terras opgegeten.
Wat was het weer een leuke dag geweest!

Pieterpad etappe 17 Millingen a/d Rijn-Groesbeek

Zaterdag 3 juli 2020 kwam Erica Bontekoe ( Vrijwilligerster bij Sarcoisose.nl en redactielid bij SarcoScoop) bij mij thuis omdat ze toch bij mij in de buurt was op familiebezoek en ze at gezellig mee. Daarna stapten we in haar auto met mijn wandeluitrusting en gingen op weg naar haar huis in Duitsland in de buurt van Kleve. Daar aangekomen zegen we neer op haar riante terras en zaten we nog onder het genot van een glaasje wijn heerlijk te kletsen tot in de late uurtjes.

Gezellig aan de wijn….

De volgende ochtend bracht Erica mij naar Millingen aan de Rijn, waar Karin Spaan-Strik mij met haar man en schoonmoeder al stonden op te wachten want zij had het voornemens om mij op deze dag te vergezellen. Schoonmoeder liep een aantal kilometertjes ook met ons mee. Voor Karin was het een formidabele uitdaging want ze heeft ernstig Sarco en is heel erg ziek geweest. Maar ze liet zich niet kisten en moedig stapte ze naast mij voort. Na ongeveer zes kilometer namen we plaats op een bankje en genoten een kopje koffie. Schoonmoeder nam van ons afscheid en liep naar huis terug en Karin en ik vervolgden onze tocht,

Karin, schoonmoeder en ik….lekker op een bankje aan de koffie

Onderweg kregen we wel een paar regendruppels te verduren, maar het mocht geen naam hebben. Daar lieten we ons niet door kisten! In het duitse plaatsje Zyfflich zagen we nog een leuk bankje wat overdekt was dus daar hebben we nog maar weer eens een kopje koffie genuttigd. Ik keek effies naar wat berichtjes op mijn telefoon en zag verschrikt dat ik twee reacties had gekregen op mijn oproep voor hulp voor de volgende dag voor vervoer tussen start en eindpunt van die etappe….ik had helemaal niet verwacht dat ik überhaupt een reactie er op zou krijgen. Ik schoot wat in de stress en wist niet goed wat te doen. Gelukkig was Karin zo nuchter van geest om mij daarbij effies te helpen. Wat een heerlijke meid!

We liepen door en zo langzamerhand zag ik de houding van Karin veranderen. Was het eerst nog wat onzeker en afwachtend…..nu was het verbeten en vasthoudend…..Zij ging dit doen vandaag en niemand ging haar nog tegenhouden. Ik bekeek dit beeld met ontroering…wat herkende ik veel hierin…ik was ooit ook zo….

We gingen de grootste uitdaging aan van deze etappe…..de beklimming van de Duivelsberg. Karin wist als beta vrouw van de cijfertjes van hoogte en lengte….ik alleen van een beste klim! Strijdvaardig starten we de beklimming en het was inderdaad behoorlijk zwaar. Ik ben ook geen beste klimmer en stond na een paar meter steeds weer uit te hijgen…Karin idem dito. Ondanks de zwaarte klommen we steeds na een korte pauze verbeten weer door en warempel….we hebben de top gehaald!
Als beloning hebben we onszelf op de top getrakteerd op een lekkere tosti bij een horeca tent die daar was.

De welverdiende tosti op de top van de Duivelsberg

Vanaf dat punt zag ik de glinstering in de ogen van Karin. Zij was niet meer tegen te houden en zou de route uitlopen. Wat een geweldige overwinning. Ze heeft er ook verslaving bij, want eenmaal gevoeld wat wandelen met je kan doen raak je er aan verslaafd. De endorfine voelt heerlijk en dan kan de Sarco je niet meer begrenzen. Soms wellicht effies terug fluiten…maar steeds weer klim je overeind en gaat de volgende uitdaging aan.
We liepen verder door nog heel veel mooie gebieden….stralend!

Toppertje!

Toen we ons eindpunt in Groesbeek naderden stond de echtgenoot van Karin haar al op te wachten. Ik zag de ontroering op zijn gezicht verschijnen bij het zien van het gezicht van zijn mooie vrouw. Het ontroerde mij weer.
We zochten een mooi fijn terrasje waar we proosten op onze gezamenlijke overwinning. Wat was het een bijzondere dag geweest.


Een kwartiertje na onze binnenkomst hoosde de regen over de straten en wij hadden onze glazen opgepakt en hadden een tafeltje binnen gekozen.

We genoten nog lang na samen met Erica die mij kwam ophalen en we hebben heerlijk gegeten van ons Pieterpad menu’tje. Deze etappe zullen we niet snel vergeten.