Zoektocht

Wanneer je geconfronteerd word met een chronische ziekte ga je op zoek naar middelen die deze ziekte kunnen bestrijden of wel verlichten. In mijn geval ben ik allereerst behandeld met prednison. Dat hielp enorm goed maar had ook vele nare bijwerkingen waar ik niet blij van werd. Tevens kan dit middel bij langdurig gebruik veel schade toebrengen in je lijf waar ook niemand op zit te wachten. De meeste artsen zijn dan ook begrijpelijk erg terughoudend met het voorschrijven van dit middel. Na een aantal maanden ben ik daar dan ook mee gestopt.

Als tweede kwam MTX (Methotrexaat) voorbij. Dit hielp maar een klein beetje maar ik had ontzettend veel last van de bijwerkingen. Dit middel dus ook maar voor korte duur gebruikt en toen resoluut weer aan de kant geschoven. Eigenzinnig als ik ben ging ik op zoek naar minder heftige middelen om uit te vogelen wat voor mij dan beter ging werken.
Een poosje heb ik CBD druppels ingenomen want daar had ik goede verhalen over gehoord. Buiten dat het een afschuwelijke smaak heeft deed dit middel niks voor mij. Dus ook dat maar weer achterwege gelaten.

Nu ben ik op het punt beland dat ik aan medicatie alleen nog wat inneem voor de dis-autonomie van het hart en voor de bloeddruk. Deze kwalen komen voort uit stoornis in het autonome zenuwstelsel die behoorlijk van het padje is. Tevens slik ik nog een probiotica om mijn darmflora zo optimaal te houden. Dat is het dan wel zo’n beetje voor nu.
Met de longarts heb ik wel een afspraak staan om in het najaar wanneer de Sarco meestal weer wat erger wordt te starten voor proef met infliximap. Dit proberen we een half jaartje en als dat niks doet dan stoppen we er ook weer mee.

Waar ik dus mee moet dealen is de chronische vermoeidheid en de verschillende spier- en gewrichtspijnen die ook bij de ziekte horen. Daar slik ik niets voor want alle sterke pijnstillers hebben ook weer verschrikkelijke nare bijwerkingen, hoogstens een keertje een diclofenac bij een lange wandeltocht.
Dat wandelen voor mij goed doet hoef ik na alle blogs over het Pieterpad avontuur niet meer uit te leggen. Het is dus ook belangrijk om te kijken hoe je in het leven staat en wat voor jou werkt en wat niet. Het blijft zoeken tussen heel veel mogelijkheden en dat is een beste klus. Iets vinden wat bij je past en voor je werkt is een heel karwei. Daar is geen maatstaf voor want iedere Sarco patiënt is weer anders en reageert ook weer anders op medicatie en bewegen. Velen zijn iedere dag druk met het bewaken van hun grenzen waarbij ze bij voorbaat al dingen nalaten uit angst om er voor afgestraft te worden. Ik denk dat je dan in een vicieuze cirkel beland naar beneden. Trouwens als spieren een keertje extra zeer doen na een inspanning dan gaat dat wel weer over, maar daarmee heb je ze wel een beetje sterker gemaakt. Om wat meer conditie op te bouwen moet je soms over grenzen heen wat eerst niet goed voelt, maar op de langere termijn je beloond met meer uithoudingsvermogen.

Nu ben ik een behoorlijke stresskip en heb vaak last van spierspanning en pijn en zodoende heb ik een aantal maanden geleden mijn schroom overwonnen en een afspraak gemaakt met Frans van Vessem, een ontspanningsmasseur bij mij in de buurt. Ik heb er al eens een blog over geschreven maar nu ik een paar massages verder ben kan ik schrijven over de ervaring op de wat langere termijn.
Je hebt de kip met het gouden ei, maar ik heb Frans met de gouden handjes. Pijnen aan de zijkant van mijn bovenbenen heeft hij praktisch weg weten te werken en bij de laatste behandeling heeft hij gebruik gemaakt van een apparaat waar ik de naam niet van ken maar daarmee heeft hij de triggerpoints in mijn kuiten laten verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Het lijkt wel tovenarij omdat ik al jaren hier last van had en menig fysiotherapeuten heb bezocht zonder goed resultaat. Ik ben zelf verwonderd over het effect wat een goede ontspanningsmassage met mij doet. Het ontspant niet alleen maar neemt ook wat pijntjes weg! Zelf zegt hij dat niet alles altijd weg te poetsen is, maar ik ben super blij met deze man!

In mijn zoektocht dus zo maar eens een afspraak gemaakt en dat bleek een lot uit de loterij. Ik bezoek hem nu gemiddeld 1 keer in de maand maar als de zorgverzekering het zou vergoeden zou ik wekelijks hem bezoeken.

Dit blogje dus maar eens geschreven omdat wellicht ook mijn lotgenootjes zoekende zijn naar iets wat kan helpen. Misschien is dit een tip!

Pieterpad etappe 14 Vorden-Zelhem

Op zondag 23 mei, 1e pinksterdag heb ik de 14e etappe gelopen van het Pieterpad. Ik was het eigenlijk niet van plan omdat ik in spannende afwachting was voor de komende geboorte van mijn vierde kleinkind. Het hoofd had ik niet staan naar gepuzzel hoe ik ergens kom en waar ik logeer. Het lopen op zich geeft mij wel de ontspanning die ik hard nodig heb dus mijn lieve echtgenoot Geert stelde voor om deze etappe samen te gaan lopen, mede gezien het feit dat het die dag toevallig nog droog zou blijven tussen alle regendagen door.
Zo gezegd zo gedaan. We stapten al vrij vroeg in de auto richting Zelhem. Daar aangekomen hebben we de auto op de parkeerplaats gezet wat pal bij de bushalte was. Deze bushalte moesten we hebben omdat daar de bus zou komen richting Ruurlo. In Ruurlo konden we dan de trein pakken naar Vorden en van daaruit kon de voettocht beginnen terug naar Zelhem en onze auto.
Er waren die dag heel wat pieterpatters op pad en het was behoorlijk druk. Ik was van plan het lekker rustig aan te doen en te genieten van deze etappe. Toen we een mooi kasteeltje passeerden heb ik die in alle rust bewonderd.

Kasteel Vorden

Een klein eindje na kasteel Vorden ligt een soort van gedenksteen met de voetsporen van de makers van het Pieterpad, Bertje Jens en Toos Goorhuis-Tjalsma afgedrukt in het cement. Deze plek symboliseert tevens dat je op de helft bent van het Pieterpad. Wij moesten natuurlijk onze voeten daar even naast zetten voor de foto.

Na een uurtje zagen we een mooi bankje en ik vond het wel tijd voor een bakkie koffie. We namen plaats en trokken de thermoskan tevoorschijn. De lucht betrok een beetje en een paar druppeltjes vielen net op het moment dat we daar aan het pauzeren waren. Later zou blijken dat dit de enige druppels waren die er die dag zouden vallen.

Na deze pauze stapten we weer lustig verder en wat zagen we weer mooie dingen om ons heen. Het verbaasd mij iedere keer weer hoe bijzonder mooi ons Nederland is. Met het lopen van dit pad kom ik op plekjes waar ik nog nooit eerder geweest ben. Er was zelfs een moment dat we bij een soort van bamboe bosje stonden wat mij herinnerde aan de wildernis in Thailand. Bamboe groeit toch niet hier dacht ik…

Bamboe

Tegen het eind van de tocht heb ik Greta 3, Klaartje 2 en Bertha 4 nog even gesproken. Ik was wel benieuwd hoe hun dag was geweest en of ze nog een beetje tevreden waren met de kwaliteit van het gras wat ze aan het herkauwen waren. Nou, het viel wel mee volgens hun. Ze waren in ieder geval blij dat ze weer lekker naar buiten mochten, maar al die malle pieterpatters zo langs hun weide vonden ze maar zozo. Al die drukte vonden ze niet altijd even leuk. Maar het werd wel gewaardeerd dat ik hen naar hun mening vroeg.

Greetje, Klaartje en Bertha

We naderden al snel weer Zelhem en vonden onze auto op de plek waar we het hadden achtergelaten. We stelden de tomtom in richting Enschede want de ouders van ons toekomstig vierde kleinkind hadden ons uitgenodigd voor een heerlijke bbq. Daar aangekomen zijn we verwend met heerlijk eten en drinken en daarna zijn we weer richting Zwolle gegaan naar ons eigen huis.
Het was een geweldige fijne dag geweest. Niet teveel pieterpadgedoe maar gewoon heelijk ontspannen lopen en genieten van al het moois om ons heen. Zo was het ook gewoon wel een keertje goed.

Een heerlijke bbq als afsluiter van een fijne wandeldag.

ALV en lieve mensen

Zo heel langzaam komt het gewone leven weer een beetje op gang na alle corona perikelen. Afgelopen zaterdag heb ik de ALV van de vereniging gehad en wat was het een geweldig weerzien van veel lieve mensen die mij in de loop der jaren zo dierbaar zijn geworden. Wat ben ik trots bij het zien hoe standvastig men is om sarcoidose meer bekendheid te geven en hoe er steeds meer onderzoek is naar de oorsprong en de daarmee samenhangende behandeling.
In de uren voor de ALV brachten twee artsen naar voren waar ze mee bezig waren en lieten zien hoe complex deze ziekte is. Mijn brainfog was royaal aanwezig dus langer dan drie minuten mijn concentratie opbrengen lukte niet dus een goede weergave van wat er gezegd is kan ik hier niet weergeven. Maar is was echt heel blij dat er onderzoek gedaan wordt naar sarcoidose en wellicht hebben toekomstige patiënten hier veel baat bij.

Het weerzien na lange tijd van mijn mede vrijwilligers op de ALV deed mij goed! Ik heb met velen even kunnen bijpraten alhoewel ik eigenlijk nog tijd tekort kwam en ik sommigen niet of ternauwernood te woord heb kunnen staan. Dit soort evenementen zorgt voor verbinding en voor mij persoonlijk is dat essentieel om krachten te bundelen en samen de vereniging gezond te houden. Fijn dat sarcoidose patiënten een plek hebben waar ze met hun vragen naar toe kunnen en waar iedere vrijwilliger datgene doet wat hij of zij goed in is. Ieder heeft zijn eigen expertise en daar is gelukkig ook veel ruimte voor.
Neemt niet weg dat er nog vacatures in het bestuur die we graag opgevuld zien. De penningmeester heeft zijn stokje na vele jaren overgedragen naar zijn opvolger maar er is helaas nog steeds geen voorzitter. Dus hierbij doe ik de oproep om vooral eens te informeren mocht je denken dat je wat vrije tijd over hebt en kwaliteiten bezit om het voorzitterschap op je te nemen.

Sarcoidose.nl steekt veel energie en geld in onderzoek naar sarcoidose. Dat is ook hard nodig omdat men nu nog steeds niet weet wat de oorzaak is. Wanneer men de oorzaak kan achterhalen zal men ook op zoek kunnen gaan naar de juiste behandeling. Nu bestaat de behandeling er voor het overgrote deel uit het onderdrukken van het immuunsysteem, maar dat is ook maar een lapmiddeltje.
De onderzoeken kosten veel geld en omdat sarcoidose een zeldzame ziekte is wordt hier weinig in geïnvesteerd. Ziektes zoals o.a. kanker, diabetes, dementie zijn veel meer bekend en die kunnen rekenen op veel subsidies en donaties. Zeker terecht, want ook daar moet nog veel onderzoek naar gedaan worden, maar wij zouden ook zo graag een oplossing hebben voor ons zieke lijf.

Dat ik dus het Pieterpad loop wat tevens een sponsortocht is doet mij deugd. Iedere cent gaat naar sarcoidose.nl die er zoveel goede dingen mee doet.
Nou denkt men dat ik dat Pieterpad in mijn eentje doe, maar niets is minder waar. Allereerst gaat mijn dank uit naar alle lotgenootjes die mij steunen met bemoedigende woorden. Ten tweede zijn er tal van lotgenootjes die mij onderweg een bed hebben aangeboden zodat ik niet na iedere etappe een B&B hoef te zoeken. Naast een bed krijg ik ook nog heerlijke maaltijden voorgeschoteld en wordt ik gebracht en gehaald naar en van de etappe die ik op dat moment loop en als kers op de taart zijn er nu ook al verschillende mensen geweest die mij tijdens het lopen vergezellen op de etappe. Dat zijn lotgenoten, maar ook lieve wandelvrienden en niet te vergeten mijn lieve man en kinderen. Iedereen doet zijn uiterste best om mijn tocht tot een zeer aangenaam avontuur te maken en hierbij wil ik dan ook iedereen hartelijk dank zeggen.

Zonder jullie zou het mij waarschijnlijk helemaal niet lukken!

Pieterpad etappe 13, Laren-Vorden

We schrijven zondag 16 mei 2021 en ik heb de dertiende etappe gelopen van het Pieterpad. Dit was een gedenkwaardige tocht omdat ik daarmee ook de laatste etappe heb gelopen van het eerste boekje en het daarmee dus ook kan sluiten. Het is ook al behoorlijk versleten en heb het maar even naast het tweede deel gelegd en er een foto van gemaakt.

Behoorlijk wat gebruikerssporen bij boekje 1….deel 2 ligt er nog ongeschonden bij

Ik zit dus nu op de helft van mijn pieterpad avontuur. In acht weken tijd heb ik ongeveer 250 kilometer gelopen in 13 etappes en drie provincies doorkruist. Ik heb reuze genoten van alle etappes maar gisteren lukte het niet zo goed ondanks dat ik bewondering had voor de prachtige kleur groen wat mij omringde in de natuur.

De oude Vordense weg

Ik geef het niet makkelijk toe, maar ik was zo moe. Ik sleepte mij zo’n beetje door iedere kilometer heen en had het gevoel alsof er 30 kilo lood aan mijn benen hingen en dat ze met 6 messen tegelijk tussen mijn schouderbladen aan het inhakken waren. Mijn sponsorvlag hing wel aan mijn tas, maar ik was blij dat niemand mij aansprak om er iets over te vertellen. Die energie kon ik gewoon er niet voor opbrengen. Mijn mooie nieuwe rugtas die zo geweldig draagt voelde ik ook drukken om mijn heupen. Daar had ik in de vorige etappes totaal geen hinder van ondervonden.
Ik probeer altijd te achterhalen waarom ik soms zo tegen mijn grens aan loop. Is het de sarcoidose die mij plaagt, heeft mijn hart wat teveel te verduren, is het de bijwerking van de nieuwe medicatie die ik onlangs verkregen heb of loop ik gewoon een beetje te hard van stapel. Ik heb geen idee….blijf in het ongewisse.

De Berkel

De avond er voor had ik nog in mijn enthousiasme afspraken gemaakt met Jeanette Westerdijk waar ik de komende etappes bij logeer. Ik was van plan om deze week nog twee of drie etappes te gaan lopen omdat ik daarna moest stoppen om stand-by te staan rondom de komende complexe komst van onze vierde kleinzoon. Nu ik zo moe was, het weer ook nog niet geweldig mee wil werken en kleinzoon maar zo wat eerder zou kunnen komen wist ik dat het hier nu moest stoppen. Mocht ik nog wat rust willen nemen om zo energiek mogelijk mijn oppas taak te kunnen vervullen moest ik nu pas op de plaats maken. Voorlopig dus geen etappes meer lopen en het weer oppakken als het weer kan.
Nu ik dat hier zo schrijf lijkt het een makkelijke beslissing…maar geloof mij….inwendig kook ik wanneer ik tegen mijn grenzen van mijn kunnen aan loop. Ik wil altijd net nog effies de grens wat gaan verleggen….akelige eigenschap…

Mooi paadje nabij kasteel Den Bramel

De gehele dag had ik prachtig wandelweer gehad met regelmatig het zonnetje er bij. Ten tijde van het maken van bovenstaande foto was het begonnen met regenen en daarna kwamen er ook een paar behoorlijke onweerklappen bij. Gelukkig had ik mijn pluutje bij de hand en sleepte mij voort want mijn einddoel station Vorden kwam nabij. Wat keek ik uit om dat te halen want dan kon ik eindelijk gaan zitten. Eenmaal bij het bord ‘Vorden’ aangekomen hoosde het uit de lucht en was mijn humeur tot nul gedaald.

Voorlopig was dit dus mijn Pieterpad avontuur. Ik ga mij voorbereiden op mijn oppasdagen. Wanneer alles goed gaat kan ik wellicht half juni het lopen weer oppakken. Wanneer het kindje direct na de geboorte geopereerd moet worden zou het maar zo juli kunnen worden voordat ik verder kan. De tijd zal het leren.

Duimen jullie met mij mee dat het gezond ter wereld mag komen? Voor mij is dat nu het allerbelangrijkste!

Pieterpad etappe 12 Holten-Laren

Vandaag moest en zou er gelopen worden want wat was ik sjagerijnig gisteren. Ik zou eigenlijk gister al lopen maar de weersvoorspelling was niet best en bij het opstaan regende het behoorlijk. Dus de tocht gisteren gecanceld en raad eens wat….de rest van de dag het mooiste wandelweer van de wereld…..nou daar wordt ik dan sjagerijnig van als ik een verkeerd besluit heb genomen.
Vandaag moest het dus echt gebeuren en we schrijven zaterdag 15 mei 2021. Lieve toneel-wandelvriendje Jaap ging weer mee en dit keer ook vergezeld door zijn vrouw Riette. Zij zette ons af in de startplaats Holten en reed door naar de eindbestemming Laren waar zij de auto parkeerde en de meegenomen fiets van de auto haalde en daar lekker op rond ging toeren. We troffen uiteindelijk elkaar weer op het terras bij het eindpunt.

Effin, iets voor tienen vertrokken Jaap en ik uit Holten waar ook net een aantal andere pieterpatters net uit de trein waren gestapt. Het was natuurlijk zaterdag en in het weekend is het altijd drukker met wandelaars. De natuur was weer prachtig met al het frisse groen…

Na een korte pauze stapten we weer vrolijk verder en kwamen al snel voorbij het punt waarbij ik Overijssel alweer verliet en Gelderland binnen stapte. Ik vroeg Jaap om van dit memorabele moment even een fotootje te schieten. Het water is de grens.

De grens tussen Overijssel en Gelderland…..de Bolksbeek

Net voor landgoed ‘Verwolde’ kwamen we voorbij een rustpunt waar behalve koffie en thee ook een bord stond met het aantal kilometers wat ik al gelopen heb en het aantal wat nog gelopen moet worden. Het schiet toch al aardig op. Na deze etappe is boekje 1 al klaar en kan ik met boekje 2 beginnen. Toen ik mij dat realiseerde besloot ik ter plekke dat ik morgen de laatste etappe van boekje 1 ga lopen want dan is dat afgerond omdat ik binnenkort een poosje niet kan lopen vanwege andere werkzaamheden.

Het bord wat mij liet zien dat ik al bijna op de helft ben.

Vervolgens liepen we door het landgoed ‘Verwolde’ en namen daar ook nog even plaats op een bankje bij een parkeerplaats wat vol met auto’s stond en veel mensen heen en weer liepen. Jaap vroeg zich af wat mij bezielde om op deze stomme plek te willen pauzeren…nou, ik wilde mijn broekspijpen er even af ritsen want het zonnetje was er inmiddels bij gekomen. Later bleek dat de mensen van een uitvaart kwamen van de 90 jarige jachtopziener van het landgoed. Tja….wisten wij veel………
Weer een poosje verder passeerden we het landhuis wat bij het landgoed hoorde en Jaap heeft mij daar gekiekt omdat hij vond dat het leek alsof ik mijn spaartegoed aan het bekijken was om dit optrekje te kunnen kopen…….ik mis nog een paar stuivers!

Kasteel Verwolde

Na nog een leuk stuk door een mooi gebiedje gelopen te hebben wandelden we Laren binnen.

Riette zat ons al op te wachten en had een lief kadootje voor mij gekocht….een mooi gekleurd waxinelichtje. Ik deed mij tegoed aan een lekker glas wijn en bitterballen…..ai ai….echt niet goed voor de lijn maar zo heerlijk na een wandeltocht.

Daarna stapten we in de auto en de lucht werd donker en het begon te regenen. Jaap en Riette brachten mij naar huis waar ik ging douchen en dit blogje schrijven.
Morgen de laatste etappe van boekje 1……ik heb er zin in maar daarover morgen meer!

Pieterpad etappe 11, Hellendoorn-Holten

Soms heb je van die dagen die je met recht in een gouden lijstje kunt plaatsen. Zo ook gisteren, woensdag 12 mei 2021. Die dag heb ik samen met mijn lieve vriendinnetje Henny…(ja die van de harde worst en de verloren portemonnee) de etappe gelopen van Hellendoorn naar Holten. De zon stond al vroeg aan de hemel en het beloofde in ieder geval een heerlijk temperatuurtje te worden die dag.
Harry, de man van Henny bracht ons even naar Hellendoorn waar de tocht in de dorpsstraat bij het standbeeld van Johanna van Buren begon. We moesten er wel een beetje inkomen in het begin…de spiertjes en de gewrichtjes waren nog een beetje stram. Maar onze kletsspieren waren al getraind, dus dat ging ons prima af. Na een kleine 3 kilometer bereikten we het natuurgebied de Sallandse Heuvelrug. Man oh man….wat heb ik mij verwonderd over de mooie smalle paadjes, de natuur en de vergezichten. Ik heb tal van foto’s gemaakt en het was nog moeilijk kiezen welke ik hier voor het blog ging gebruiken en welke ik maar aan de kant deed.

Bij verschillende uitkijkpunten waren bankjes waren we natuurlijk uitgebreid gebruik van hebben gemaakt. Traditiegetrouw had Henny haar tas weer vol brood, koek, snoep, slaatjes, sapjes en harde worst. Ik had de thermoskan met heet water voor thee en koffie.
Ze zeggen dat je flink kunt afvallen van het wandelen….in ons geval moet je niet raar staan te kijken als we na afloop 2 kilo meer scoren op de weegschaal.
Onderweg liep een hagedis over het pad en verdween in een heidestruikje. “Ga je die vangen?” riep Henny bij het zien van mijn snoekduik in het struikgewas. Nee ik wil die op de foto zetten joelde ik terug. Ik graaide wat heen en weer en warempel…het beestje moet wel enorm van ons gegil geschrokken zijn, want het zat als verstijfd gewoon voor mijn voeten zodat ik er een prachtig plaatje van kon schieten. Toch een gelukkie dat ik eens een keer een dier spot.

Weer een bankje verder passeerden ons een echtpaar die graag wilden weten wat sarcoidose is. Na een korte bescheiden uitleg wilden ze graag een donatie doen. Mayka had voor stickertjes gezorgd zodat het scannen nu wel goed ging. Het echtpaar kwam uit Maastricht en zetten ons nog even op de foto.

foto gemaakt door Monique Nijsten uit Maastricht

Effies later passeerden ons ook nog 2 jolige dames die ik later al zingend terug zag op de FB groep van de Pieterpad wandelaars. Henny kreeg het op een gegeven moment een beetje zwaar. Haar heupen begonnen te zeuren en een hak was ook een protestsong aan het opvoeren. Bij een boomstam zijn we maar weer effies gaan zitten en ik heb mijn EHBO kunsten opgevoerd en Henny voorzien van een pleister en tape. Dat zag er weer netjes uit en we vervolgden onze weg met een heerlijk zonnetje en een paar wolkjes aan de lucht.

Toen we Holten op 3 kilometer na genaderd waren spraken we een man die druk doende was om een wandelpaaltje van nieuwe plaatjes te voorzien. Hij vertelde dat er regelmatig enkele verdwenen. Ik vraag mij dan af hoe en door wie dan……wat moet iemand nu met een blikken plaatje?
De laatste kilometers waren voor Henny echt afzien….haar tenen en voeten deden hartstikke zeer. Maar Henny klaagt nooit en geeft nooit op. Blik op oneindig en stug doorlopen tot aan een gerieflijk terras bij ons eindpunt in Holten. Daar ploften we neer, Henny deed de schoenen en sokken uit en liet ze lekker uitwaaien in het briesje. Tegelijkertijd bestelden we ieder een heerlijk wijntje en een portie bitterballen…..man man man…..zo lekker dat we daar toen zaten…echt genieten!

Mijn Geert zou ons weer ophalen en ik belde hem. Hij was inmiddels al onderweg en stond ten tijde van het belletje in de file. Geeft niks zei ik nog…wij zitten hier prima! Nou ja…ik had wel iets meer medelijden met hem kunnen hebben natuurlijk. Om het dan maar weer goed te maken hebben we een bitterbal voor hem bewaard…..

Bij thuiskomst er een heerlijke pizza ingegooid en languit met de beentjes op de bank. Wat was het een heerlijke dag geweest. Echt om in te lijsten met een een gouden lijstje!

Pieterpad etappe 10, Ommen-Hellendoorn

Zondag 9 mei was een heel bijzondere mooie dag om verschillende redenen. Normaliter doe ik nooit aan moederdag om persoonlijke redenen, maar deze dag liepen mijn beide zonen, Thomas en Mathijs met mij de etappe van Ommen naar Hellendoorn. Zoals wel vaker beving mij het gevoel dat dingen samen doen van veel meer waarde heeft dan de duurste materiële dingen. De heren waren de dag er voor al gekomen en sliepen dus een nachtje in hun ouderlijk huis zodat we al vroeg zouden kunnen starten. Ze wilden graag ook weer op tijd thuis zijn om de race met Max Verstappen te kunnen zien. De wekker had ik om 6.30 uur gezet, broodjes gesmeerd, thermoskannetjes gevuld en wat lekkere snacks ingepakt en de reis naar Ommen kon beginnen.

Om 7.45 uur waren de eerste stappen al gezet en al snel kwamen we in het wondermooie gebied van de Sallandse heuvelrug. We beklommen de Besthemerberg waar we natuurlijk ook even omhoog gingen in de uitkijktoren. De heren waren al snel boven……..moeders deed er wat langer over en stond als een hijgend paard te blazen toen ze boven was. Tjonge dat was een heel karwei, maar het was het wel waard. Wat een schitterend uitzicht over het gebied. In de verte zagen we de volgende bult al liggen, de Archermerberg.

De tocht vervolgden we en ik mijmerde wat voor mij uit. Ik zag deze heren voor mij lopen en mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat ze als kleine ventjes bij mij thuis rond liepen. Wat hebben ze mij vervuld van vreugde en liefde en eigenlijk is dat in de loop der jaren niets veranderd. Mijn ogen zien volwassen mannen, maar mijn moederhart ziet nog steeds die kleine knulletjes. Ze zijn zo ontzettend betekenisvol voor mij geweest in periodes van mijn leven waarin ik vocht tegen oud zeer vanuit mijn jonge jaren. Tijdens die moeilijke periodes heb ik wel eens op willen geven omdat het te zwaar was om te dragen, maar bij het zien van deze jongetjes wist ik dat ik voor hen door zou gaan. Zij zijn mijn redding geweest en hielpen mij om te dragen wat eigenlijk niet te dragen was. Zij hielpen mij staande te blijven in het hier en nu en niet te verdrinken in de poel van pijn en verdriet. Zij wisten mijn blikveld te verruimen en op een positieve en liefdevolle manier invulling te geven aan het leven. Ik ben altijd nog ontzettend dankbaar dat ik deze kinderen mocht krijgen!

Dicht bij de Archermerberg was het een drukte van jewelste met ontzettend veel mensen met camera’s en heel lange lenzen er op. Het bleek dat daar de Lammergier zat wat uitzonderlijk bleek te zijn. Normaal komen deze vogels niet voor in Nederland, maar deze was blijkbaar verdwaald. Ik heb de vogel in de verte zien zitten, stoïcijns voor zich uit starend en niet onder de indruk van alle fotografen en vogelaars.
Wij vervolgden onze weg en begonnen met het beklimmen van de Archmerberg. Ook daar moest ik een paar versnelling lager gaan want het was een beste klim. Tevens was de natuur wonderschoon en stond ik soms ook gewoon effies stil om bewonderend rond te kijken. Wat is Nederland mooi!

Boven op de Archmerberg

De tocht ging verder door nog veel mooie verschillende landschappen zoals weide en bos en eindigde in Hellendoorn bij de kerk in de Dorpsstraat. Geert was ondertussen al geappt en die stond binnen 10 minuutjes met de auto voor zodat we naar huis konden.
Eenmaal thuis ging natuurlijk onmiddellijk de TV aan voor de race met Max Verstappen. Mij persoonlijk kan het niet zo boeien dus ik ging lekker douchen. Daarna maar wat bittergarnituur gemaakt voor de lekkere trek voor de buis en ik kon terug kijken op een prachtige dag met veel zon, heerlijke temperatuur, een route door een schitterend landschap en mijn twee zonen die mij een heerlijke moederdag kado hebben gegeven.

Ik voel mij een rijk mens…..

Pieterpad etappe 9 Hardenberg-Ommen

Zaterdag 8 mei stond gepland om met mijn lieve wandel-en toneelvriendje Jaap de 9e etappe van Hardenberg naar Ommen te wandelen. We hadden afgesproken op het station van Zwolle om van daaruit samen te reizen met de trein naar ons startpunt.
Ik was iets eerder op het station zodat ik nog tijd vond om een heerlijke choco-croissant en een cappuccino voor ons beiden te kopen om in de trein lekker op te peuzelen.
Eenmaal in Hardenberg aangekomen liepen we dwars door het centrum om vervolgens weer op de route aan te komen. Ik loop altijd met mijn boekje in de hand maar wanneer ik met Jaap loop is dat eigenlijk niet nodig. Hij heeft het Pieterpad al twee keer uitgelopen en is een geroutineerde wandelaar. Door hem ben ik ook verslingerd geraakt aan de LAW’s (Lange Afstanden Wandelingen)

Het weer was prima te doen en we stapten er lustig op los. Na een poosje kwamen we in Rheeze aan en daar was een horeca gelegenheid open waar we ons tegoed deden aan heerlijke cappuccino en een flink stuk appeltaart. Het terras lag er verlaten bij want wij waren er ongeveer om 10.00 uur en het terras mocht pas om 12.00 uur in gebruik worden genomen. Dat wij de enige gasten waren deed er niet toe, regel is regel. Gelukkig stond er aan de overkant van de straat een bankje waar we maar zijn gaan zitten.

Na deze pauze pakten we de route weer op die door het Vechtdal liep. De natuur was prachtig en ik probeerde er ook zoveel mogelijk van te genieten. Toch liet mijn lijf het een beetje afweten. Ik was vermoeider dan bij eerdere etappes en geeft de schuld aan de nieuwe medicatie die mij onlangs is voorgeschreven voor de dis-autonomie van het hart. Als belangrijke bijwerking heeft dit extreme vermoeidheid en dat bovenop een lijf met sarcoidose is geen goede combi. Maar zoals altijd probeerde ik dat gevoel maar zoveel mogelijk te negeren. Per slot van rekening kan ik er helemaal niks mee. De arts heeft nog wel aangegeven dat ik moest bellen wanneer ik teveel last kreeg van bijwerkingen, maar voorlopig kijk ik het nog wel even aan.

Op een geven moment passeerden we de stuw bij Junne. Daar stonden weer een paar bankjes waar we onze lunch maar gingen nuttigen. De thermosflessen en de broodjes trokken we tevoorschijn en we maakten nog even een praatje met een andere pieterpatter. De pauze namen we niet al te lang want er was regen later op de dag voorspelt en we hoopten nog voor de regen Ommen te bereiken. Dus de tas werd weer ingepakt en we stapten weer op.

Jaap houdt er niet van om op de foto te komen….maar deze kon ik stiekem nog even schieten.

We passeerden een toetjesbank en er stond zomaar langs de weg een kraan waar we ons drinkwater bij konden vullen als dat nodig geweest was. Dat zal zeker de komende tijd fijn zijn als de temperaturen stijgen. Voor ons was dat nu niet nodig.

Helaas hebben we het niet helemaal droog gehouden tot aan Ommen, het begon toch al wel wat eerder te sputteren. Het was niet zo heel erg dus een pluutje voldeed.
De stroompjes zo rond Vecht droegen ook bij aan een prachtig landschap.

Iets over half drie waren op het station van Ommen waar we maar tien minuutjes op de trein hoefden te wachten die ons terug naar Zwolle bracht. De etappe van 23 kilometer was afgerond en ondanks mijn vermoeide lijf had ik er van genoten.
Mijn lieve Geert haalde mij van het station op en thuis werd ik verwelkomt door zoon Thomas, schoondochter Marit en kleinzoon Sven. Die laatste had voor zijn regenboog-oma nog een paar lieve kadootjes meegenomen, waaronder een paar sokjes en een mok met een regenboog er op. Het ontroerde mij toen ik zijn blije koppie zag.

Aangezien ik geen zin meer had om uitgebreid te gaan koken hebben we maar wat afgehaald bij de locale chinees. Zo af en toe is dat heerlijk!

Pieterpad etappe 8, Coevorden-Hardenberg

We schrijven zaterdag 1 mei 2021. Vandaag sluiten we af met de etappe die loopt van Coevorden naar Hardenberg. Ik kreeg een thermosfles van Janneke mee omdat die van mij echt helemaal stuk was. Arie liep deze etappe met mij mee en Janneke bracht ons naar station Coevorden waar de tocht begon.
Het was een lastige start want er stonden weinig aanwijzingen in het begin. Ze zijn de boel daar aan het verbouwen en een aantal stickertjes zullen wel verloren gegaan zijn. Gelukkig is Arie heel bekend in dat gebied dus wij liepen wel gelijk goed. Ik hoorde van andere pieterpatters onderweg dat zij tegen dezelfde problemen aangelopen waren.
Al snel verlieten wij de bebouwde kom van Coevorden en kwamen in een mooi natuurgebiedje terecht.

Even later kwamen we langs een poort van zwerfkeien, ‘Poort van Drenthe’. Daar moesten we natuurlijk even onderdoor lopen en het deed mij ook werkelijk wat. Dit is de overgang van Drenthe naar Overijssel en nu liet ik dus de tweede provincie al achter mij. Groningen en Drenthe waren geweest en nu stapte ik de provincie Overijssel binnen…mijn thuisprovincie aangezien ik zelf in de hoofdstad Zwolle woon.

De ‘Poort van Drenthe’

We vervolgden onze route en de zon liet zich ook regelmatig zien. Dan trok ik mijn jas uit en prompt daarna was de zon weer verdwenen en spetterde er soms een paar drupjes. Jas weer aan doen en verder lopen. Die geschiedenis heeft zich 3 keer voorgedaan en ik was er uiteindelijk ook klaar mee. De jas bleef aan tot het einde van de etappe…..
Onderweg werd mij ook nog wel weer regelmatig gevraagd naar de betekenis van de tekst op mijn rug en ene Pieter met zijn vrouw uit Alkmaar hebben ook spontaan een donatie gedaan via de QR code wat het dit keer gelukkig wel deed.

Eenmaal het centrum van Hardenberg binnen gelopen was het gezellig druk op straat en op de markt. Niet te druk voor de corona, maar gezellig genoeg om te genieten. Pieter ging met zijn vrouw een lekker visje eten bij de kraam en Arie en ik ploften op een terrasje neer voor een biertje en een tosti.

Daarna liepen we naar het station waar Janneke zou komen met de auto om Arie weer naar huis te brengen en aan mij het koffertje met de pyjama te overhandigen die ik weer met de trein naar huis mee kon nemen. Bij Arie en Janneke heb ik heerlijke dagen gehad met een fijn fris schoon bed, heerlijke douche, lekker eten en fijne gesprekken rondom de keukentafel in in de tuinkamer. Het ontspannen gastvrije ontvangst ontroerde mij, wat zijn er toch veel mooie liefdevolle mensen op de wereld. Veel meer dan nare onvriendelijke mensen en waarom komen juist die laatste minderheidsgroep zo vaak in beeld? Ik ga mijn meer richten op de grote groep fijne vriendelijke mensen waar ik bij mag logeren maar ook die ik onderweg met het Pieterpad zoveel tegen kom.

Arie en Janneke Hollander die mij een heerlijk verblijf hebben gegeven! Dank jullie wel.

Het contact tussen de pieterpatters is ook bijzonder te noemen. Men deelt een gezamenlijke hobby en het heeft iets magisch. Het heeft ook Arie gegrepen, want in beginsel wilde hij wel 1 etappe met mij mee lopen. Het zijn er uiteindelijk twee geworden en bij het schrijven van dit blog had hij al juichend op FB omgeroepen dat hij met het virus besmet is geraakt en de twee boekjes ook besteld heeft. Hij gaat, waarschijnlijk met Janneke samen het gehele Pieterpad ook lopen.
Dit besluit verwonderd mij niks…..ik had het al op zijn gezicht afgelezen!

Pieterpad etappe 7, Sleen-Coevorden

Na een heerlijke nachtrust was het vandaag, vrijdag 30 april tijd om de etappe Sleen-Coevorden te gaan lopen. Iets voor acht uur slingerde Arie de auto aan en bracht mij naar Sleen bij het startpunt, de poppetjes van Gerda Scheffer. Ik wilde nog een rood-wit poppetje, maar helaas de plank hing er niet. We spraken af dat we het later op de dag nog een keertje gingen bekijken. Arie tufte naar huis want die ging een dagje uitrusten.
Eenmaal Sleen uit kwam ik op een slingerend paadje…de dauw hing boven de velden. De rust en de stilte ontroerde en overviel mij weer. Wat vind ik dit soort momenten toch mooi om te beleven. Net Remi, maar dan niet eenzaam of alleen, maar 1 met de natuur om mij heen, een deel van een groter geheel en dankbaar daarvoor. Wat een geluksvogel ben ik toch dat ik dit mag doen.
In Den Hool ging ik fijn effies een bakkie koffie drinken op een bankje en even later kwam er een stel aan lopen wat op hetzelfde bankje hun oog hadden laten vallen. In deze omgeving schijnen mooie bankjes een beetje schaars te zijn. Ze kwamen dicht bij Zwolle vandaan, uit Kampen.Natuurlijk informeerden ze over de betekenis van de vlag en ze zouden bij thuiskomst doneren want de QR code scannen lukte ook dit keer niet. Meer mensen hebben daar last van.

De fam uit Kampen die tevergeefs probeert de QR code te scannen.

Verderop in de etappe brak het zonnetje er even door en kon ik mijn jas uittrekken. Vrolijk stapte ik verder en genoot mijn tocht. Heel even schrok ik want ik dacht een beetje van de route af te wijken toen ik het volgend bord tegen kwam. Nooit geweten dat ik al zover was!

Ik ben nog een poosje meegelopen met de fam uit Kampen, maar zij hadden toch een sneller tempo dan ik en kon ze niet bijhouden. We gingen ieder met ons eigen tempo weer verder en toen ik Coevorden binnen liep zag ik ze nog even op een bankje in het park.
Arie stond mij al op te wachten bij station Coevorden waar de etappe voor deze dag eindigde. Het was weer volbracht.

Arie reed met mij nog eventjes terug naar Sleen om een juist, rood-wit poppetje te bemachtigen. Daar aangekomen hing het bord er wel en raad eens wat….ook een mooie knalroze exemplaar hing er tussen. Natuurlijk kon ik die niet weerstaan dus ik heb er twee gekocht, de rood-witte en de knalroze die heerlijk kleurt bij mijn jas. Arie kocht er ook nog een paar en wij gingen huiswaarts.

Bij thuiskomst bleek de dop van de thermoskan lek te zijn. Na wat gepruts viel het ding in drie stukken uit elkaar en dreef het vierde stuk er binnen in. Bij het schrijven van dit blog had zowel Arie als Janneke zijn vrouw het ding al tig keren in de handen gehad maar het blijft lek. Waarschijnlijk niet meer te repareren. Dan zal ik volgende week wel een nieuwe halen.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog tijd in een radio programma om iets te vertellen over sarcoidose en mijn Pieterpad/sponsorloop. Arie had dat weer voor mij geregeld. Tjonge jonge wat een enerverende dagen zijn dit! Wel ontzettend leuk om het allemaal mee te maken!
Morgen ga ik met Arie de etappe Coevorden-Hardenberg lopen en daarna lekker weer naar huis. Ik moet nu wel even bijtanken hoor!